برای دستیابی به موفقیت، شایستگی هایت را زیاد کن ، نه ارزوهایت را

×

هشدار

JUser: :_بارگذاری :نمی توان کاربر را با این شناسه بارگذاری کرد: 875

تفاوت بین رایزنی و مربیگری

تفاوت بین رایزنی و مربیگری

هنگامی که برخی از صاحبان کسب و کارها و شرکت ها شروع به مرور برنامه های رایزنی(مشاوره) می کنند، درباره اینکه رایزنی چیست دچار برخی ابهامات اولیه می گردند. شناسایی چگونگی تفاوت های رایزنی از مربیگری و اینکه چرا رایزنی می تواند بسیار موثرتر باشد، یکی از بزرگترین ابهاماتی است که آنها دارند. اولین گام به منظور درک تفاوت های بین رایزنی و مربیگری، شناسایی آنچه که یک مربی انجام می دهد، می باشد. مربیگری قصد دارد به عملکرد(اجراء) یک فرد متمرکز شود، و درصدد است به کارمندان عضوی که تلاش می نمایند مهارت های مورد نیاز یک شغل را برای غلبه بر موانع ذهنی که برحسب اجبار با آن درگیر هتند را کسب نمایند، یاری کند. به بیان دیگر، مربیگری درباره بهبود روشی است که پرسنل عضو  به آن شیوه عمل می کنند که از طریق یک سابقه کاری خاص در ذهن ترسیم شده است.

از سوی دیگر، رایزنی به هرگونه رشد شخصی(فردی) مربوط می شود. بجای داشتن یک رابطه تعریف شده بین افرادی که مورد رایزنی قرار می گیرند با کسی که رایزن می شود، هر دو طرف می توانند با توسعه یک رابطه قابل اعتماد و کمک به آن رابطه کمی کوتاه بیایند. در حالی که رایزنی تا اندازه ای در مورد کمک به کارکنان جدیدتر است حتی آنهایی که در یک بخش جدید تازه وارد هستند تا شغلی را یاد بگیرند، باز هم رایزنی درباره کمک به آنهایی است که تحت رایزنی هستند تا بصورت منحصر بفرد رشد کنند.

اگر مربیگری را در مقام مقایسه با ورزش بنگرید، حالت خاصی است، مربیان اشخاصی هستند که در کنار زمین در حال گفتن چگونگی انجام بازی به بازیکنان هستند،آنها بازیکنان را صدا می زنند، تعویض می کنند، و تیم را برای رسیدن به امتیاز هماهنگ می نمایند، به بیان دیگر  مربیان بیشتر شبیه کاپیتان تیم هستند. آنها از کنار زمین مربیگری نمی کنند، بلکه آنها در داخل بازی قرار دارند. مربیان چیزی را که افراد برای انجام دادن نیاز دارند،بیان نمی کنند؛ آنها در حال کارکردن از طریق افراد برای رسیدن به کار انجام شده است.

به عبارت دیگر، رایزنان(مشاوران) تنها به ارائه راهنمایی و آموزش تمرکز نمی کنند، آنها اغلب به ایجاد نوعی رابطه متوازن با کسانی که مربی(مشاور) آنها می شوند، تمایل دارند. رایزنان هدفشان این نیست که فقط به فرد بگویند: «شما باید این کار را انجام دهید و ضروریست که کار باید به این شیوه انجام شود.» رایزنان می خواهند به عنوان افرادی که در حال کار با دیگران هستند و به آنها کمک می کنند که هم شخصیت و هم شغل خود را رشد دهند به رسمیت شناخته شوند.

رایزنی(مشاوره) ایجاد یک رابطه متعادل و وابستگی پیوسته است و به فردی که طرف رایزنی قرار می گیرد همچون شخص سالم و کامل می نگرد: «اندیشیدن درباره آینده و راهنمایی افرادی که به آنها کمک خواهد کرد به اهداف خود برسند اطمینان از انجام سرمایه گذاری برای رایزنی را بوجود می آورد.»

مربیگری به مراتب بسیار کوتاه مدت و خاص تر از رایزنی است؛ و تقریبا این اطمینان را می دهد که یک وظیفه انجام شده و هدف برآورده شده است و بیش از تنظیم و دستیابی به اهداف دائمی است.

مربیگری می تواند در محل کار موثر باشد، به هر حال بسیاری از شرکت ها که توانایی اجرای برنامه رایزنی در مکان کاری را دارند در می یابند که بهره وری، قابلیت سودآوری و رشد هم برای شرکت و هم برای آنهایی که درگیر برنامه رایزنی(مشاوره) هستند افزایش می یابد. مربیگری می تواند برای کمک به جذب کارکنان جدید متمرکز شود، و رایزنی(مشاوره) می تواند به آنها کمک کند تا موقعیتهای کاری خود را بپذیرند و با شرکت رشد نمایند و این همان چیزی است که در طول زمان رایزنی(مشاوره) را بسیار موثر می سازد.

 


کوچینگ دانش بنیان ایران