برای دستیابی به موفقیت، شایستگی هایت را زیاد کن ، نه ارزوهایت را

×

هشدار

JUser: :_بارگذاری :نمی توان کاربر را با این شناسه بارگذاری کرد: 875

سازمان مربی گرا

سازمان مربی گرا

تحلیلی کوتاه از سازمان‌های مربی‌گرا


سازمان مربی‌گرا یک چهره‌ جدید سازمانی است که بر موضوع مربیگری به عنوان یک استراتژی موثر در توسعه نیروی انسانی و یادگیری سازمانی تمرکزدارد.مربیگری سازمانی موضوع جدیدی در ادبیات سازمان و مدیریت است؛ هر چند زمینه‌های آن در ادبیات مدیریت به‌ویژه در حوزه رفتار سازمانی و در قالب برخی سبک‌های مدیریت و رهبری انسان‌گرا مانند سبک‌های تیمی مدیریت مشارکتی، رهبری خدمت‌گزار و... دیده می‌شود.

اولین مقدمه به منظور برنامه ریزی ، سازماندهی ، اجرا ، ارزیابی و نظارت بر اقدامات مربیگری به عنوان یک ساز و کار اجرایی برای گسترش توامان دانش حکمت گرا و توسعه نیروی انسانی سازمان ایجاد یک سازمان مربی گرا است ، از نظر هانت و وینتراب (2007) سازمان مربی گرا سازمانی است که مربی گرا برای کسب نتایج مد نظر در فرایند سازماندهی نهادینه می کند ؛ از نظر آنها ایجاد یک سازمان مربی گرا مستلزم توجه به چهار زمینه فرهنگی ، عوامل کسب و کار ، عوامل منابع انسانی و سیاست های منابع انسانی است.

به گفته سرلک و جلالیان (1390) به نظر می رسد ایده مربیگری سازمانی ریشه در تئوری لامک گریگور دارد؛ طبق این تئوری افراد نه تنها از کار فرار نمی کنند بلکه به کار به عنوان بازی نگاه می کنند، به زبان ساده سازمان مربی گرا سازمانی است که در آن مدیر همچون مربی ، کارمند همچون بازیکن و سازمان همچون محیط بازی ایفای نقش می کند ؛ سازمان مربی گرا در واقع آخرین نسل سازمان های هدایتگر دانش و یادگیری تلقی می شود.

مربیگری یک رابطه تجربه‌محور میان یک مربی یا همان معلم و کسی که خواهان آن است، تعریف می‌شود که در آن سطح گسترده‌ای از دانش، تجربه و مهارت‌های رفتاری به‌منظور توسعه عملکرد حرفه‌ای، کسب رضایت شغلی و نهایتا بهبود اثربخشی سازمانی در چارچوبی توافق شده منتقل می‌شود. هدف از مربیگری پر کردن فاصله بین نظریه و عمل با مکانیزم‌هایی پرورشی است که علاوه بر انتقال دانش با کمک به شکل‌گیری بینش خودساخته در فرد، او را برای کار و زندگی در موقعیتی متفاوت قرار می‌دهد. در عصر نوآوری، تغییرات مداوم، رقابت و سایر الزامات محیطی، سازمان‌ها را ناگزیر به سرمایه‌گذاری در موضوعات مرتبط با دانش به‌طور همزمان و توجه به موضوع حفظ و توانمندسازی کارکنان به عنوان منابع بی‌بدیل مولد دانش کرده است. امروزه از سازمان‌های یادگیرنده به عنوان بستری برای خلق و به‌کارگیری دانش سازمانی یاد می‌شود.
اما در سازمان‌های آینده، تداوم یادگیری دانش یا همان مدیریت دانش ـ به‌ویژه بخش صنعتی آن ـ مهم‌ترین وجه رقابتی سرمایه انسانی است. بنابراین مدیریت اثربخش در سازمان‌های عصر دانش مستلزم اتخاذ رویکردهای متفاوت و جامع همانند رویکرد پرورش استراتژیک منابع انسانی در ارتباط با کارکنان سازمان‌هاست. اندیشه و شیوه‌های عملی مربیگری، رویکرد موثری در جهت پرورش منابع انسانی است که قادر خواهد بود ضمن تربیت افراد برای ایفای نقش‌های مفید در سازمان‌های آینده، ابزاری مهم در امر مدیریت دانش به‌ویژه در کشف، مستندسازی، انتشار و انتقال دانش باشد. در واقع این موضوع کلیدی‌ترین مبحث در توجه هم‌زمان به پیشرفت سازمان و پرورش کارکنان است. 

 


یک جلسه کوچینگ رایگان مهمان ما باشید...

فرم درخواست کوچینگ رایگان