برای دستیابی به موفقیت، شایستگی هایت را زیاد کن ، نه ارزوهایت را

×

هشدار

JUser: :_بارگذاری :نمی توان کاربر را با این شناسه بارگذاری کرد: 875

رویکردهای مربیگری

رویکردهای مربیگری

شاید یکی از سوالات رایجی که با آن به طور مستمر برخورد می‌کنم اینست که مربیگری در عمل چگونه انجام می‌شود. با مروری بر منابع موجود در این حوزه می‌توان به دو رویکرد اساسی برای مربیگری برخورد کرد، که در واقع در دو سر یک طیف قرار دارند:

- رویکرد مستقیم (Directive or push):

رفتارهای مربیگری مبتنی بر این رویکرد به گونه‌ای است که مدیر خودش به طور مستقیم و یا دستوری مسئله را برای فرد مقابل حل می‌کند.

- رویکرد غیر مستقیم (Non-directive or pull):

مدیر با استفاده از این رویکرد به طور غیر مستقیم و با ایجاد شرایط آن گونه‌ عمل می‌کند که فرد مقابل خود بتواند مسئله را حل کند.

 در زمانی که گفتگویی در زمینه مربیگری غیر مستقیم بوجود می‌آید، تخمین زده می‌شود که فرد مربی خود حدود ۲۰% زمان را صحبت مستقیم و یک طرفه می‌کند. این در حالی است که عمده مابقی زمان را به گوش دادن فعال، طرح سوالات اکتشافی و هدایت کننده، جمع بندی نظرات و اصلاح برداشت‌ها و مشاهده سیستماتیک رفتارهای طرف مقابل می‌گذراند. از اینرو شاید بتوان گفت که هنر اصلی در رویکرد غیر مستقیم استفاده از سوالات و روش‌های ارتباطی غیر مستقیم برای ایجاد یادگیری و رشد فرد مقابل است.

با توجه به این موضوع شاید بتوان گفت که رویکرد غیر مستقیم عمدتاً برای زمان‌های زیر مناسب باشد:

-برای پرورش دادن افراد زمانی که فرض می‌شود آن‌ها دانش و تجربه پایه‌ای را برای ساخته شدن دارا هستند 
-به آن‌ها امکان ایجاد حس مالکیت ایده داده شود 
-به آن‌ها امکان آموختن راه حل‌هایی داده شود تا بتوانند با انتخاب خود آن راه حل ها را در موقعیت های دیگر هم به کار برند 
-به آن‌ها احساس موفقیت بدهد 
-به افراد به دلیل یافتن راه حل‌ها اعتماد به نفس دهد 
-همیشه دسترسی به شما برای حل مسئله وجود ندارد 
-محدودیت زمانی ویژه‌ای برای تصمیم گیری وجود ندارد (مثلاً غیر از شرایط بحرانی) 
-این امکان وجود دارد که در صورت بروز اشتباه در مواقع حساس، نتیجه کار قابل نظارت و در صورت نیاز قابل اصلاح باشد

 در مقابل شاید در مواقع زیر، رویکرد مستقیم (directive) مربیگری مناسب‌تر باشد:

-زمانی که سرعت دستیابی به نتیجه خیلی مهم است 
-فرصت و شرایطی برای ریسک کردن وجود ندارد؛
-زمانی که فرد نه علاقه و نه قابلیت‌های لازم برای حل موضوع را دارد
-زمانی که موضوع از وظایف اصلی شما است و قابل واگذاری نیست

 البته حتماً باید توجه داشت که استفاده از رویکرد مستقیم به صورت مستمر و در دراز مدت می‌تواند پیامدهای منفی زیر را در بر داشته باشداز جمله:

-محدود کننده قابلیت‌ها
-محدود کننده نوآوری
-این برداشت را ایجاد می‌کند که شما همیشه درست تشخیص داده و عمل می‌کنید 
-امکان اشتباه را به دلیل مشارکت پایین دیگران در تصمیم گیری افزایش می دهد 
-احساس تعهد و مالکیت بر تصمیمات توسط دیگران را ایجاد نمی‌کند 
-موجب پرورش افراد نمی‌شود 
-ممکن است موجب فضای ترس در سازمان شود


کوچینگ تیام
شرکت دانش بنیان رشد فرد و کسب وکار